ancient_olympic_games

Αρχαια Ελλαδα


Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Ηρακλής και οι άλλοι ημίθεοι και ήρωες με τις πράξεις και τα ανδραγαθήματά τους ανάγουν σε ιδανικό τον άθλο και την αριστεία. Η σωματική άσκηση συνυφαίνεται με την πνευματική προσπάθεια, την προσφορά και την ηθική εξύψωση, παγιώνοντας τον χαρακτήρα του αγωνιστικού πνεύματος στην Αρχαία Ελλάδα ως πνεύμα ευγενούς άμιλλας για την ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων.

Τα αθλητικά παιχνίδια των προϊστορικών χρόνων και οι επιτάφιοι αγώνες προς τιμήν των νεκρών εξελίσσονται σταδιακά στους ιστορικούς χρόνους σε γνήσιο αθλητικό πνεύμα. Η εκγύμναση του σώματος εντάσσεται στη βασική αγωγή των νέων. Ο πολίτης εκπαιδεύεται στην άμιλλα και τη συνεργασία, προάγοντας με αυτόν τον τρόπο την πρόοδο, την ειρηνική συμβίωση και τη σωματική και ψυχική ευεξία. Η συμμετοχή σε αγώνες είναι παίδευση ψυχής –«ψυχαγωγία».

Παρά τις διαφορές τους και τον σκληρό ανταγωνισμό ανάμεσα στις πόλεις-κράτη υπήρχαν κοινά σημεία –η θρησκεία, οι ήρωες και η μυθολογία, η γλώσσα, τα ιδανικά και η παιδεία, η επιδίωξη της ισορροπημένης καλλιέργειας του σώματος, της ψυχής και του πνεύματος– που βοήθησαν ορισμένους τοπικούς αγώνες να λάβουν πανελλήνιο χαρακτήρα, να δρουν σαν γέφυρα που ένωνε όλους τους Έλληνες και να ενδυναμώνουν την κοινή ελληνική συνείδηση και ταυτότητα.

Οι Αρχαίοι Πανελλήνιοι Αγώνες είχαν ιερό χαρακτήρα και τελούνταν σε ιερές τοποθεσίες, σε στάδια και σε θέατρα, καθώς δεν ήταν μόνο αθλητικοί αλλά και αγώνες λόγου, μουσικής και καλών τεχνών. Οι τέσσερις πανελλήνιοι αγώνες δεν συνέπιπταν ποτέ. Όλος ο ελληνικός κόσμος τηρούσε τους κανονισμούς που τους διέπαν και προπάντων την εκεχειρία, που θεωρούνταν αναπόσπαστο κομμάτι τους. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τους Πανελλήνιους Αγώνες όλες οι εχθροπραξίες σταματούσαν, ώστε οι αθλητές να μπορούν να ταξιδέψουν για να συμμετάσχουν στους αγώνες. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλοι οι Έλληνες πολίτες που δεν είχαν διαπράξει φόνο, ασέβεια ή ιεροσυλία και παράβαση της ιερής εκεχειρίας.

Οι Αρχαίοι Πανελλήνιοι Αγώνες απέκτησαν τόσο κύρος που οι Έλληνες αθλητές και θεατές των αγώνων της Ολυμπίας, των Δελφών, του Ισθμού και της Νεμέας, συνέρρεαν από όλο τον ελληνικό κόσμο: την κυρίως Ελλάδα, τα νησιά της, τις Μικρασιατικές πόλεις αλλά και τις μακρινές αποικίες της, από τον Εύξεινο Πόντο και την Κριμαία έως τη Μεγάλη Ελλάδα (Κάτω Ιταλία) και από την Αίγυπτο έως τις Ηράκλειες Στήλες (Γιβραλτάρ). Οι νικητές έπαιρναν ως έπαθλο μόνον ένα στεφάνι, αλλά η ηθική ανταμοιβή ήταν αιώνια δόξα και τιμή για τους ίδιους και την πόλη τους.

Οι αγώνες διεξάγονταν στον περίβολο κάθε ιερού. Το παλαιότερο άθλημα ήταν ο αγώνας δρόμου ενός σταδίου, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν και άλλοι αγώνες δρόμου: δίαυλος, οπλίτης, δόλιχος. Σταδιακά προστέθηκαν το πένταθλο, η πάλη, η πυγμή, το παγκράτιο, το άλμα, ο δίσκος και το ακόντιο, οι αρματοδρομίες και διάφορα ιππικά αγωνίσματα. Ταυτοχρόνως, εκτός των αθλητικών, τελούνταν μουσικοί, ποιητικοί και εικαστικοί αγώνες.

#